Zondag 2 September 2018, Tilburg.

Wat Was het bijzonder!

Zondag morgen,

De Weersvoorspellingen zijn goed, mijn loop schoenen staan te trappelen, geen gewrichtsklachten. Mijn dag kon al niet meer stuk!

Het was nog geen 09.00 en de eerste berichtjes kwamen al binnen om mij en de andere succes te wensen.  Ik hoefde mijzelf niet te haasten want om kwart over 11 zouden we richting Tilburg gaan. Alles stond al klaar dus alleen opfrissen en omkleden was nodig. moet zeggen dat ik wel zenuwachtig was en jeroen soort van gek van me werd. (sorry, haha) 

Samen met Thomas & Danique en 2 van onze supporters kwamen we in Tilburg waar het zonnetje al vol op scheen. Het was druk maar er hing vooral een gezellige sfeer bij de spoorzone. Margreet en Edwina zagen we daar en er werd natuurlijk nog een groepsfoto geschoten.

Mijn ouders, broer & zus zag ik ook nog even voor de start. de gezonde zenuwen waren aanwezig maar vooral benieuwd wat me te wachten stond. Je kunt je voorstellen dat tussen de weilanden trainen en presteren in een drukke stad 2 verschillende dingen zijn. 

Eenmaal bij de start nog even een selfie schieten en elkaar veel succes en plezier wensen!

Na het startschot volg je de grote kudde met meteen al aanmoedigend publiek en spotte meteen al wat bekenden die stonden te klappen.

Danique en ik bleven het eerste stuk samen om warm te lopen. We vinden het allebei prettig om alleen te lopen dus na een tijdje gingen we ieder ons eigen weg. Ik vond het af en toe lastig om te schakelen als degene die voor je loopt langzamer is of verplaatst. Of dat je zelf voor iemand zijn of haar voeten gaat lopen. dat is natuurlijk niet als je alleen loopt.

Moet eerlijk zeggen dat ik de route niet goed had bekeken en me liet verrassen door mijn voorgangers. Ook beleef je de bekende straten helemaal op een andere manier, super leuk. 

Mijn start ging lekker. na 2 km kwam ik langs mijn ouders en vrienden gelopen, wat een bijzonder gevoel als ze je aanmoedigen.

Toen kwamen we bij de 5 km, ik ging als een speer. Mijn gemiddelde snelheid was goed en nog steeds een en al gezelligheid langs de kant. overal stonden mensen met Muziek, spandoeken, water spoeiers, drummers.. noem het maar op. Toen we de wijk inschoten rond de 6 km richting de piushaven, voelde ik de zon en werd er telkens door afgeleid. jeetje wat was het heet! De weg waar we over lopen bij de piushaven deed er ook geen goed aan. De drinkpost daar was wel super goed getimed. vanaf dat moment kreeg ik het zwaarder en merkte ik dat ik over schakelde op wilskracht. Mijn benen voelde nog goed, maar mijn hoofd koelde maar niet af. ergens in een bocht kwam een bekende tevoorschijn die ik totaal niet verwachtte op dat punt. Dat gaf me even power. maar ook zeker de mensen aan de kant die mijn naam zagen op mijn buik en me aanmoedigde. Ik moet zeggen dat dat echt iets apart is. Dat doet je zo goed als je even niet meer kan.

Het fietspad over achter de Interpolis stond nog een man met een planten spuit waar ik dolblij mee was. Even dacht ik de finish te zien aan het begin van de korte heuvel. Maar dat was helaas niet zo, nog 1 km. Ook op de korte heuvel stonden vele mensen te klappen en ons aan te moedigen. De bocht om richting het ns plein (wat toen kilometers ver weg leek) Stond de warmte me niet zo in de weg, en hield mijn gemiddelde tempo gelijk aan de voorgaande km's. Net voordat we het spoor onder door gingen sprong er een bekende richting het dranghek en riep goed getimed:"Nog maar een klein stukje!!". Vervolgens de bocht om en de finish in zicht!

Vaag hoor ik links mijn naam, en voor dat ik het besef zie ik in een flits iedereen staan. Mijn ouders, broer, zus, vriend, vrienden, bekenden. MEt een giga brok in mijn keel kwam ik hyperventilerend de finish over. Liep zo in de armen van een ehbo'er die mij kalmeerde, en alles was goed. Wat een adrenaline.......

Niet alleen bekenden kwamen mij opzoeken maar ook Nancy. Nancy is van Reuma NEderland waar ik sinds het begin van mijn actie al contact mee heb. Alleen via de telefoon dus het was leuk om elkaar in het echt te ontmoeten. Met het hele gezelschap hebben we nog wat gedronken bij Cafe Paris. 

De visite kaartjes werden vast gemaakt aan ballonnen die we na de leuke speech van Nancy de lucht in hebben gelaten. 

Iedereen en ikzelf werden bedankt voor alle inzet. En vanuit Reuma Nederland kreeg ik een mooie bos bloemen en (hoe cool) een mooi bordje uitgereikt met mijn opgehaalde bedrag!! 

De Bitterballen werden geserveerd en we dronken nog gezellig wat na in het zonnetje met zijn alle.

 

Wat een fijne dag. ik zou hem zo weer over willen doen.

Dankjewel allemaal. Natuurlijk houd ik jullie op de hoogte hoe we het ziekenhuis gaan helpen, en er volgt nog een video :):):)